Artikel no 1  
 

Waarom Indo’s niets voor elkaar krijgen.

Als Indo’s een vereniging of club oprichten, is die binnen de kortste keren uiteengevallen in meerdere verenigingen of clubjes. Een verzinsel? Misschien, er is vermoedelijk geen onderzoek naar gedaan. Hoe kom ik dan aan deze uitspraak?
In de afgelopen jaren heb ik me intensief beziggehouden met de Indische Wereld en ben er niet vrolijker van geworden. Het Indisch Huis dat maar niet van de grond kwam, daarna in een duur huurpand onderkomen vond en tenslotte meer geld uitgaf dan er binnenkwam. De verschillende INOG clubjes die niet met elkaar willen praten, INDO TV heeft nog geen seconde uitgezonden, filmprocucenten die van het gebaar II geld krijgen maar dan toch weer niet de film kunnen maken, de KJBB die op instorten staat.
En dan, de Stichting 'het Indisch Museum' die al jaren bestaat. Een Moluks Museum is er al lang. En altijd maar weer de eeuwige Pasars met voortdurend dezelfde eettentjes, interviewers en geinterviewden, bandjes, toekomst voorspellers en dansgroepjes.

Duidelijk is dat Indo’s door Hollanders niet als een aparte groep gezien worden zoals Polen of Kenianen. Ze worden ook niet gezien als een minderheidsgroep die een eigen clubgebouw moet (mag) hebben. In feite worden ze niet gezien. Daarom vind je in een blad als de Moesson telkens ‘bekende Indo’s’; de bekende Indo actrice, schrijfster, voetballer etc.

Op de een of andere manier laat de aard van de Indo samenwerking nauwelijks toe.
Heeft dat te maken met de grote achtergrondverschillen binnen de groep van de Indo's? De een heeft twee Indische ouders, de ander een Indishe en een Hollandse ouder. De meesten waren daar in Indie eigenlijk kleine bungs en als ze dan de kans krijgen eigen baas te zijn, dan ook helemaal. Zou dat het zijn?

Hoe doen andere minderheden het in Nederland? Molukkers, Turken, Marokkanen, Somaliers, 1 ding lijkt duidelijk; ze kunnen samenwerken! De 'ruis' die bij de Indo's erg meespeelt is die van de identiteit en cultuur. Omdat in Indie de Indo's zich associeerden met de Belanda's, hollands praatten, zich (vaak) europees kleedden etc etc voelden zij zich ook hollands. Eenmaal in Holland bleken er danige verschillen te zijn. Toch was daar die drang om -als het kan- hollandser dan hollands te zijn. Mijn ouders spraken nooit over 'wij Indischen', wel over 'de hollanders'.Dus hollanders zien ons niet als aparte groep en veel Indo's zien zichzelf niet als lid van een minderheidsgroep. Ja, dan blijven de deksels van de potjes met geld voor minderheden natuurlijk gesloten! Een pregnant voorbeeld is MTNL (Multiculturele Telvisie Nederland), te zien in alle grote steden. Om te beginnen hebben ze een doelgroep in de leeftijd van 15 tot 40 jaar. De groeperingen die ze bedienen zijn, u raadt het al, Marokkanen, Turken, Surinamers en wat andere minderheidsgroepen. Maar Indo's maken blijkbaar geen deel uit van de grootstedelijke gemeenschap(pen) zoals het zo mooi staat op hun website (http://www.mtnl.nl).